0

Enter your keyword

நில உச்சவரம்பு சட்டம்!

நில உச்சவரம்பு சட்டம்!

நில உச்சவரம்பு சட்டம்!

இந்தியா விடுதலை அடைந்த காலத்தில் நிலங்கள் பலவும் யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன என்பதும் அதை வைத்திருந்தவர்கள் யாரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார்கள் என்பதும் வரலாறு நமக்குத் தெரியப்படுத்தியுள்ளது. அப்பேர்பட்ட அவர்களிடமிருந்து நிலங்கள் மீட்கப்பட வேண்டும் எனில் நிலச்சீர்திருத்தம் செய்வது இன்றியமையாததாகும்.

ஏனென்றால் நிலச்சீர்திருத்தமும், பசுமைப் புரட்சியும் தமிழ்நாட்டு விவசாயத்தில் அடிப்படையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. எந்த நாடும் நவீன வளர்ச்சி அடைய வேண்டுமெனில், அந்நாட்டில் முதலில் நிலம் பற்றிய பிரச்சனை தீர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். நிலக்குவியல் தடுக்கப்பட்டு உழுபவர்களுக்கு நிலம் என்ற நிலை நிறைவேற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

இது நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழிப்பது பற்றிய பிரச்சனை மட்டுமல்ல; நவீன தொழில் வளர்ச்சிக்கு அவசியமான முன் தேவையும் ஆகும். அதைக் கருத்தில் கொண்டுதான் திராவிடக் கட்சிகள் தான் ஆண்ட முதல் ஆட்சிக் காலத்திலேயே சட்டங்களை மிகக் கடுமையாகப் பின்பற்றின.

இந்த முதல் முன் தேவையை, இந்திய விடுதலைக்குப் பின் நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் மூலம் அரசு நிறைவு செய்ய முயன்றது. ஒன்றிய – மாநில அரசுகளின் பொறுப்பில் நிலச்சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஆகையால் நில உச்சவரம்பு சட்டம் போடப்பட்டது.

நில உச்சவரம்பு (Ceiling on Land Holding) என்பது தனி நபர்கள் வைத்திருக்கும் நில உடைமைக்கு உச்சவரம்பை நிர்ணயித்து அதற்கு மேற்பட்ட உபரி நிலங்களை அரசு கையகப் படுத்தும் முறை.

இது 1958ல் இந்திய அரசால் கொண்டு வரப்பெற்ற சட்டம் ஆகும். வேளாண்மையைச் சீர்திருத்தும் நோக்கத்துடன் வேறுபல நடவடிக்கைகளும் இந்திய அரசால் எடுக்கப்பட்டன. ஆனால் இந்தியா முழுதும் ஒரே மாதிரியான நிலச்சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. முழுமையான நிலச்சீர்திருத்தம் மூலம் உழுபவர்களுக்கு நிலம் அளித்த இச்சட்டத்தைப் பின்பற்றி நடவடிக்கை எடுத்த மாநிலங்களில் மிக மிகச் சில ஒன்று இடதுசாரி மாநிலங்களான கேரளா மற்றும் மேற்கு வங்கம்.

அதைத் தவிர்த்து இச்சட்டத்தை வேறு சில சட்டங்கள் உடன் சேர்த்து மிகவும் கடுமையாக நிறைவேற்றிய மாநிலம் தமிழ்நாடு.

தமிழ்நாடு நிலச்சீர்திருத்த சட்டம் (நில உச்சவரம்பு சட்டம்) 1961-ல் கொண்டு வரப்பட்டது. ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்துக்கு 30 ஸ்டாண்டார்டு ஏக்கர் என நில உச்சவரம்பு விதிக்கப்பட்டது. என்னதான் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் கொண்டு வந்திருந்தாலும் சட்டத்தில் ஏகப்பட்ட ஓட்டைகளுடன் அச்சட்டம் மிகக் கடுமையாகப் பின்பற்றப்படாமல் இருந்தது. அச்சட்டத்தை மேலும் கடுமையாக்கி மக்களுக்குப் பயன்படும் வகையில் அதை நிறைவேற்றிப் பயன்படுத்தியது திராவிடக் கட்சிகள் ஆண்ட அரசுகள் தான்.
நில சீர்திருத்தச் சட்டங்களின் பிரிவுகள் இதோ!

நில உடைமைக்கான உச்சவரம்பு நிர்ணயித்து உபரி நிலத்தை அரசு எடுத்து நிலமற்றவர்களுக்கு வினியோகிக்க வகை செய்யும் சட்டங்கள்.

நிலத்தில் சாகுபடி செய்யும் வார – குத்தகை விவசாயிகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது குறித்த சட்டங்கள்.

ஒன்றிய அரசாகிய முந்தைய காங்கிரஸ் அரசு போட்ட சட்டங்களைத் திருத்தி இன்னும் கடுமையான சட்டங்களைப் போட்டது திராவிட அரசுகள். ஏனென்றால் அதற்குக் காரணங்கள் உண்டு. இந்திய அரசு போட்ட சட்டத்தில் பெரிய அளவு சட்ட ஓட்டைகள் இருந்ததனால் பெரிய அளவில் நிலக்கிழார்களிடம் இருந்து அரசு நிலத்தைக் கையகப்படுத்தமுடியவில்லை.

மடங்கள், சர்க்கரை ஆலைகள், கல்லூரிகள், தேயிலை
மற்றும் பழத்தோட்டங்களுக்கு உச்சவரம்பு சட்டத்தில் விலக்கு அளிக்கப்பட்டு இருந்தன. அந்த விலக்கைப் பயன்படுத்திப் பல நிலக்கிழார்கள் கல்லூரிகள், சர்க்கரை ஆலைகள், பழத்தோட்டங்கள் தொடங்கித் தங்கள் நிலங்களைக் காத்துக் கொண்டனர். இப்போது போல் பினாமி சட்டம் அப்போது கடுமையாக இல்லாததால் பல சொத்துக்கள் பினாமி சொத்துக்கள் ஆகின.

ஆகையால் காங்கிரசுக்குப் பின்னர் வந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் ஆட்சியில் இந்தச் சட்டம் 1970 – ல் திருத்தப்பட்டு 30 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் 15 ஏக்கராகக் குறைக்கப்பட்டது. இது மறுபடியும் 1972 ல் திருத்தப்பட்டது. நிலச்சீர்திருத்த சட்டத்தில் உள்ள குறைபாடுகளைப் பயன்படுத்திப் பினாமி உடைமை மாற்றங்களைச் செய்யும் நடவடிக்கைகளைத் தடுக்கும் வகையில் பினாமி மாற்றுத் தடுப்புச் சட்டம் 1988-இல் தமிழ்நாடு அரசால் இயற்றப்பட்டது. இது பினாமி மாற்றங்களைக் கிரிமினல் குற்றமாக அறிவித்து அத்தகைய பினாமி மாற்றங்களுக்கு மூன்றாண்டு வரை சிறைத் தண்டனை விதித்தது.

1972-ஆம் ஆண்டு உச்சவரம்பை 15 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கருக்கு ஜமீன்கள், நிலக்கிழார்கள் எதிர்ப்பை மீறி குறைத்தார் அப்போதைய முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதி. வேகமாக இடையறாததாக உச்சவரம்பு சட்டத்தைச் செயல்படுத்திச் சில இலட்சம் ஏக்கர் நிலங்களைக் கையகப்படுத்தி, இரண்டு ஏக்கர், ஒரு ஏக்கர் என நிலமற்றவர்கள் பலருக்குப் பிரித்துக் கொடுத்தார்கள்.

நிலம் இல்லாத ஏழைகள் பலரும் நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரர்கள் ஆனார்கள். கூலியாட்களாகவே அவர்களைப் பல காலம் வைத்து வந்த அந்தச் சமூகத்தின் முன் அவர்களையும் நில உரிமையாளர்களாக மாற்றிக் காட்டியது திராவிடம். ஒரு சில குறைபாடுகள் இருந்தாலும் பல லட்சம் பேர் வாழ்க்கையில் ஒளி ஏற்றியது இந்த ஒரு சட்டம் அதை விடாப்பிடியாக நிறைவேற்றிச் செய்து காட்டியது திராவிட அரசு.

இதேபோல் 1976-ல் அமல்படுத்திய நகர நில (Urban Land Ceiling) உச்சவரம்பு சட்டத்தின் மூலம் நிலம் ஒருவரது உரிமை.

பல ஏக்கர் நிலங்களைக் கையகப்படுத்தி அரசு பயன் பயன்படுத்தியது. ஆனால் இன்னும் பல ஏக்கர் நிலங்கள் மக்கள் கைப்பற்றிலே இருந்தது. அதில் எல்லாம் அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் பல குடியிருப்புகள் வந்துவிட்டது. ஆனால் இருந்தவர்கள் எல்லாம் இந்த இடங்களையெல்லாம் எப்பொழுதாவது அரசு எடுத்துவிடும் என்ற பயத்தில் இருந்துகொண்டே வாழ்ந்தனர். 1989-ல் நகர நில உச்சவரம்பு சட்ட வரன்முறைப்படுத்துதல் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்து மேற்படி நிலத்தில் வசிக்கின்ற மக்களுக்குப் பட்டா அளித்து வீட்டுமனைகளுக்கு மக்களை உரிமையாளராக்கினார்கள். அடுத்து 10 வருடங்களில் புறம்போக்கு நிலங்களில் வசிப்பவர்கள் பலருக்குப் பட்டா வழங்கிய பெருமை திராவிட ஆட்சிக்குத் தான் உண்டு.

வாழும் நிலம் தப்புமா? நமக்குக் கிடைக்குமா? அல்லது அரசு எடுத்துக் கொள்ளுமா? என்று பயத்தில் வாழ்ந்தோர் பலருக்குப் பட்டா வழங்கி நிலமற்ற ஏழைகளாக இருந்த பலரை கோடீசுவரர்கள் ஆக்கிவிட்டதும் திராவிடம் தான். நிலம் ஒருவரது உரிமை; அதை ஒரே இடத்தில் குவிந்து கிடக்காமல் பரவலாக்கிப் பல பேரிடம் கொண்டு சென்றது இந்தச் சட்டம்.

எப்படி பசி, பஞ்சத்தில் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த தமிழகத்தில் பட்டினிச்சாவு இல்லாமல் திட்டங்களை வகுத்து பொது விநியோகத் திட்டம் மூலம் தமிழகத்தைக் காத்ததோ திராவிடம், அதேபோல் நிலக்கிழார்களிடமிருந்து தமிழக நிலங்களை மீட்டு சாமானியரிடம் கொண்டு சேர்த்தது.

இன்னும் திராவிடம் சட்டங்கள் மூலம் தமிழகத்திற்குச் செய்த அளப்பரிய திட்டங்களை வரும் காலங்களில் காண்போம். சட்டங்கள் இயற்றி அதைச் செய்தால் தான் பின்னாளில் அதற்குப் பாதுகாப்பு இருக்கும் என்று தெரிந்தே அனைத்தையும் சட்டமாக்கி யாரும் தொட முடியாத அளவிற்குப் பாதுகாப்பாக வைத்ததும் திராவிடமே!

வாழ்க திராவிடம்! வளர்க தமிழ்!


திராவிடன் 

No Comments

Post a Comment

Your email address will not be published.